..

ในห้วงอวกาศนี้ มันช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน
รถไฟขบวนนี้จะพาเราไปยังแห่งหนใดกันนะ
ในความมืดมิดข้างหน้าต่าง
มองเห็นดาวเคราะห์น้อยใหญ่
ดาวรูปทรงประหลาด และมีสีสันแปลกๆ
ผ่านขนบวัฒนธรรมที่หลากหลาย
ผ่านรูปแบบของชีวิตมากมาย
มีความฝัน ที่รอให้ผู้คนไขว่ขว้า
มีปริศนา ที่รอใครสักคนมาเฉลย

แต่ทุกๆ ครั้ง ก่อนที่จะถึงสถานีต่อไป
ก็มักจะมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ
นั่นคือความรู้สึกเยียบเย็น คล้ายความกลัว
ความรู้สึกที่กดเราจมลงไป
ในห้วงแห่งความโดดเดี่ยว
ในโลกแห่งตัวเราคนเดียว กับการตัดสินใจ

เมื่อเราเดินทางมาถึงดาวดวงใหม่
มีความสมหวัง และ ความผิดหวัง รอเราอยู่ที่ประตูทางเข้า
คล้ายว่าที่ปลายข้างหนึ่งของพวกมัน จะถูกผูกไว้กับระเบิดไดนาไมท์
มองเห็นสายไฟชนวนเส้นเล็กๆ สองเส้น
เส้นสีแดง เส้นสีเขียว กับกรรไกรที่อยู่ในมือ
เราจะต้องผ่านมัน ด้วยการเลือก
ไม่อันใด ก็อันหนึ่ง
เราเลือกที่จะไม่เลือก
ไม่ได้

ฉึบ!
ถ้าไม่ระเบิดก็รอดไป
แต่หากมันระเบิดขึ้นมา
การเดินทางก็คงจบลงเพียงเท่านี้ ..ใช่ไหม

 

ประทับตราชื่อดาวบนพาสปอร์ตของเรา
นายสถานีบอกว่า เราจะจอดแวะพักกันไม่นาน
และเมื่อถึงเวลาที่ต้องจากดาวดวงนี้ไป
การเดินทางครั้งใหม่ก็คงจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
เช่นเดียวกับความกลัวครั้งใหม่ ที่กำลังจะมาถึงอีกในไม่ช้า

เสียงหวูดรถไฟ ดังยาวนาน
เหมือนจะตะโกนเสียดแทงเข้าไปข้างในหัวใจคนพเนจร
ราวกับจะบอกว่า จงจดจำดวงดาวนี้ไว้ให้ดี
และนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเราได้พบกัน
ไม่มีใครสามารถบอกเราว่ารถไฟขบวนนี้มุ่งไปที่ไหน
หรือจะไปจอดสถานีหน้า ณ ดาวดวงใด
เราไม่อาจปฏิเสธที่จะพบกับความกลัวนี้ได้ 
แต่เรารู้ว่า...
การเดินทาง ทำให้เรามีชีวิต
การเดินทาง บอกว่าเรายังมีชีวิต
และความกลัว ก็ยิ่งย้ำให้เรารู้ว่า เรายังมีชีวิตเช่นกัน

รถไฟแกแล็กซี่ ยังต้องวิ่งไป
มันยังคงเดินหน้าต่อไป
เพื่อค้นหาหัวใจดวงหนึ่ง
ที่หล่นหายไปในความมืดมิด
ของห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่
...
   

we are in diaryis.com family | developed by 7republic